ทั้งที่รู้ว่าเขาเปลี่ยนไป
ก็ใครล่ะที่จดจำ
เขาลืมมันไปจนหมดแล้ว
เราก็ควรต้องลืมใช่ไหม

ทำไมยังเสียใจ
ไม่ว่าเรื่องอะไรตาม





ท้อ...ที่เทอไม่เคยชัดเจน**

ฉัน มี ค่า แค่ ไหน ?
เกิดเป็นคำถามมากมายในใจอยู่ทุกวัน...

ไม่ต้องมาเจอหน้ากันอีกนะ 
เพระมันทำให้ช้านนนนน

เกลียดตัวเอง**ที่ยังมองเทอ

เกลียดที่เพ้อถึงเทอมานาน

เกลียดตัวเอง***ที่ใจยังสั่น...เมื่อมาเจอเทอ


เว้ย  !!
อ้วนแล้วยังความจำเสื่อมอีก... 
ไอ อ้วนนนนนนนนนนเอ๊ยยยย

อาจจะเจอหน้าเธอ อาจจะได้คุยกัน
แต่ละวันผ่านไปดูเหมือนเธอมีใจ

แต่ไม่รู้ทำไม ว่าลึกๆข้างใน**
มันปวดร้าวและรู้สึกได้กับความเฉยชา***

ที่เธอมีให้กัน ให้กับฉันมานาน
สิ่งที่เหมือนจะหวานแต่กลายเป็น**ภาพลวง***

เธอไม่คิดจริงจัง เหมือนที่ฉันจริงใจ**
ยิ่งนานเท่าไหร่ในใจ
มันยิ่งรับรู้ความจริง***

ว่าฉันไม่เคยได้อยู่ในชีวิตของเธอ
เป็นอยู่เสมอก็แค่คนที่ไม่เคยมีตัวตน
ในความฝันของเธอ แค่ผ่านมา และผ่านไป...



ก็ได้แต่ช้ำเมื่อรู้ว่าสิ่งที่ฉันหวังมานาน**
มันเป็นแค่จินตนาการของคนโง่งมงาย...***



คงจำต้องกลับไปจำศีลอีกแล้นนน

อยากออกไปจากชีวิตเทอ(ให้ได้)
จิงๆสักที  :),  มิงั้นเราก้อมีแต่ช้ำแต่ช้ำ
ทรมานใจเรา  เรารู้สึกอึดอัดใจเกินไปป่าวๆ***

ขอบคุณ...ภาพทรงจำที่ดี

เป็นความทรงจำในลมหายใจ...
ที่สวยงามเสมอ